donderdag, juni 20, 2019
Home Tags AZC

Tag: AZC

Demonstratie in mijn hoofd

I n deze serie vertelt Saeed Al-Gariri over zijn ervaringen als vluchteling in Nederland. Reflecties vol humor en poëzie, waarin hij de balans probeert terug...

Gedichten van achter een masker

Het was een nieuwe ervaring om als vreemdeling te leven. Ik had geen dagelijkse verplichtingen. De tijd vulde ik met mijn vrienden. Dat waren geen vluchtelingen, maar Arabische dichters uit verschillende eeuwen. Ik heb het masker van Al-Shanfara opgezet. Al-Shanfara was een legendarische pre-islamitische dichter, die de hypocrisie van zijn samenleving had bekritiseerd vanuit zijn positie als buitenstaander. Hij had zijn stam verlaten en had met de monsters van de woestijn geleefd. Ik werd Al-Shanfara in Overloon. Ik zag alle dingen met zijn ogen: de stad, de mensen, de straten, de auto's, de bomen, de natuur, de dieren enzovoorts.

De Vrolijkheid in het AZC in Amsterdam

Wie in een AZC heeft gewoond weet hoe belangrijk het is om iets te doen te hebben. De kinderen gaan naar school en hebben zo in ieder geval een plek om een dagelijkse routine op te bouwen. Maar ook daarbuiten zijn activiteiten waarin zij zich veilig en geborgen kunnen voelen heel belangrijk. Dat geldt voor alle kinderen, maar die in een AZC zijn per definitie ontheemd.

Uit mijn Dagboek in Nederland (2)

I n deze serie vertelt Saeed Al-Gariri over zijn ervaringen als vluchteling in Nederland. Reflecties vol humor en poëzie, waarin hij de balans probeert terug...

Uit mijn Dagboek in Nederland (1)

In deze serie vertelt Saeed Al-Gariri over zijn ervaringen als vluchteling in Nederland. Reflecties vol humor en poëzie, waarin hij de balans probeert terug te vinden in zijn nieuwe leven.

‘Muziek geeft rust in je hoofd’

Rapper Massih Hutak (25) en qanunspeler Shaza Manla (13) traden op 21 oktober tijdens de Museumnacht in Den Haag op. Het thema van de avond was ‘Freak like me’. Redacteur Salwa Zaher was erbij en sprak na afloop met beide muzikanten.

“Ik heb altijd hoop gehouden.”

Yusuf (47) ontvluchtte het geweld in zijn land en belandde in Nederland op straat: “Ik heb altijd hoop gehouden.”

Wanneer zie ik mijn vrouw weer?

Toen ik in de noodopvang voor asielzoekers in de Amsterdamse Havenstraat begon te werken, in september 2015, hingen er op de muren A4-tjes met de mededeling dat de mensen daar enkele weken zouden verblijven, voordat ze zouden verhuizen naar een andere locatie en hun asielprocedure zou beginnen. Een noodopvang wordt alleen gebruikt als de AZC’s vol zijn en de IND het te druk heeft.

Hoe gaat het na Wachtkamer Havenstraat?

In mijn boek Wachtkamer Havenstraat vertel ik wat er allemaal gebeurde in de noodopvang voor asielzoekers in de voormalige gevangenis in de Havenstraat, waar ik als vrijwilliger werkte. De noodopvang sloot ongeveer een jaar geleden, maar met een aantal mannen heb ik nog veel contact. Ik vind het bijzonder om mee te maken dat ze steeds weer een andere fase van hun Nederlandse leven ingaan. Daarom wil ik daar af en toe wat over vertellen op Majalla. En wie weet, verschijnt er wel een tweede boek!

Het kind met de naam van mijn zoon

Bijna drie jaar geleden zag ik hem voor het eerst: Een kind van vijf in het kantoor van het IND in Den Bosch. Hij was aan het spelen. Toch leek hij niet op andere spelende kinderen, stotterend, zonder ouders.

Volg ons

1,419LikesLike
155VolgersVolg
181VolgersVolg

Aanbevolen